De thuisfluiter(s) …

Nadat we op 10 februari nog uit van ARTA 1 hadden gewonnen, waren we een aantal weken vrij. We hadden het de koploper VUAS inmiddels moeilijk gemaakt door zelf sinds begin november niet meer te verliezen. Stond VUAS eerst ruim bovenaan met een ruime marge van 6 punten verschil, ze begonnen ook foutjes te maken en ook verloren ze dik van U 52 met 17 punten verschil. We kropen dichterbij. Het verschil was nog maar 2 punten in hun voordeel.

In maart werden er weer drie ploegen aan onze zegereeks gebonden. Op 4 maart wonnen we thuis met 65 – 55 van ZAC 2 uit Zwolle, waar we uit van hadden verloren. Op 11 maart werd onder toeziend oog van Rikus ten Napel uit in Meppel moeizaam van Red Giants 2 gewonnen met 50 – 67. Tenslotte ging op zaterdag 18 maart ook ZAC 3 van Tony the King ten onder tegen het winning team U 52. Met 59 – 40 wonnen we ook die partij.

En VUAS, kon dat de druk aan? Nee, ze verloren tenslotte ook van VOLIC uit Putten en dat betekende dat VUAS 1 en Orca’s U 52 in puntental gelijk stonden, terwijl het doelsaldo in het voordeel van U 52 was. Zaterdag 25 maart zou dan de beslissing brengen, wie er kampioen zou worden. We moesten wel UIT naar Dronten, maar daar maakten we ons niet zo druk over. Of dat terecht was?

De eerste tegenslag werd de week vooraf opgelopen. Ed van Schaick werd op de fiets geschept in zijn geboortestad en bleek een lichte hersenschudding opgelopen te hebben. Zeer twijfelachtig of die wel spelen kon in de belangrijkste wedstrijd van het jaar.

Voorafgaand aan de wedstrijd las ik op Facebook een relaas van onze voorzitter. Even vrijwillig een wedstrijdje fluiten werd een grote ergernis en de lol om te fluiten was er na dat wedstrijdje wel even af. Grote bekken van pubers kunnen het fluitisten soms erg lastig maken. Ze zijn ook veel betere fluiters en zien ook alles. De volwassen gasten van U 52 kunnen er wat dat betreft ook wel wat van, (trash talk), en is zeker een lastige ploeg om te fluiten, dat geven we direct toe, maar heeft wel altijd respect voor de scheidsrechter. Totdat …

Vol goede moed togen we naar Dronten om er een leuke pot van te maken en uiteraard om te winnen en dan kampioen te worden. We waren lekker aan het indraaien toen één van de scheidsrechters al begon over spelerskaarten. Lekker scheids, we zijn bezig aan de voorbereiding voor de kampioenswedstrijd. We moeten focussen!

Met de basis Peter, Ed, Henk, Daddy en Cees gingen we hoopvol van start. Henk schoot de eerste score voor U 52 erin, maar daarna ging het al snel mis. Drie P’s in de eerste 2 minuten voor U 52, waaronder enkele al zeer discutabele. De toon was gezet door de scheidsen. Ook Ed kreeg een P voor duwen, en helaas moest hij na 2 minuten de handdoek al in de ring gooien. Het ging gewoon niet. En basketballend ging het ook niet bij U 52. De schoten gingen mis en VUAS balde als nooit tevoren. Let wel, VUAS heeft gewoon een goede ploeg met een uitstekende pointguard en snelle goede centers. Voeg daarbij een paar nuttige forwards en je hebt een goede basis. Alleen kwam hun bank deze wedstrijd amper in het veld. VUAS gooide er alles in en na 5 minuten stonden we met 15 – 2 achter. Wat gebeurde hier? Daarna begonnen we toch wat terug te doen en onder aanvoering van vooral Daddy en Jan de Boer begonnen we raak te schieten. VUAS bleef echter raak schieten en na het eerste kwart stonden we met de schrikbarende cijfers 27 – 13 achter. Er moest uit een ander vaatje getapt worden.

Nu dat gebeurde in het tweede kwart. Al liep VUAS eerst nog verder uit en bij 35 – 16 had VUAS bijna 20 punten voorsprong. Verdedigend gaven we alles en Hendrik kwam op stoom. Verdedigend was hij niet te houden door wisselende VUAS verdedigers en ook schoot hij 4 driepunters raak dit kwart. VUAS had veel meer moeite het netje te vinden en puntje voor puntje kwamen we terug. Jan de Boer schoot ook nog 2 ballen raak en aan het eind van het tweede kwart waren we terug. We hadden een geweldige inhaalrace gemaakt. Stand bij de rust 39 – 35. Inmiddels zagen ook de scheidsrechters het met lede ogen aan en gingen overduidelijk tegen U 52 fluiten. Onbegrijpelijke calls tegen ons en toppunt dit kwart was toen Daddy een technische fout kreeg toen in een break plotsklap de scheids hem in de weg liep. “Scheids, je loopt me in de weg” was genoeg voor een T.

De gemoederen liepen de tweede helft verder op. Hendrik en Jan de Boer bleven scoren, maar ondertussen liep de foutenlast wel verder op. Zo speelde Arie Radewalt niet lang. Binnen 5 minuten had hij 2 onsportieve fouten te pakken. Waarschijnlijk een record. De éne keer struikelde hij over een medespeler en kwam tegen een speler van VUAS aan en de andere keer probeerde hij te blokken, maar zonder opzettelijke of onsportieve bedoelingen. Dat was nummer één van ons team die het veld moest verlaten. Onze werklust was groot, en we bleven aanhaken. Door de vele calls tegen ons begon het hier en daar te kriebelen en werd onze ‘vecht’lust ook aangewakkerd. Gelukkig zijn we wat ouder en lieten het zover niet komen. Stand na het derde kwart 51 -50. Een mirakel dat we nog steeds konden winnen, al had Ed inmiddels op de bank gezegd, dat we hier niet gingen winnen. Tegen 7 mensen van VUAS op het veld win je niet. Veelvuldig stond VUAS dan ook aan de vrije worp lijn. In het derde kwart mochten ze 14 vrije worpen nemen. De scheidsrechters bleken regelrechte thuisfluiters.

Het vierde kwart was van hetzelfde laken een pak. Tot 58 – 56 konden we de strijd met VUAS en de thuisfluiters volhouden, maar toen was het over en uit. Ook Cees en Daddy moesten het veld met 5 P’s verlaten en inmiddels hadden we last van de vele fouten die we hadden gekregen. VUAS pakte de benodigde voorsprong voor de overwinning. Met 68 – 58 verloren we deze wedstrijd, maar wel met opgeheven hoofd.  

VUAS dus kampioen. Een goede ploeg, jammer alleen dat het door die thuisfluiters niet de wedstrijd werd die deze competitie met een mooi slot had beslist. Van harte proficiat spelers van VUAS 1 met het behalen van het kampioenschap. Sarcastisch feliciteerden sommigen van ons ook de beide fluitisten.

Alleen zou ik VUAS deze raad geven. Laat de heren Slagter en Kroon nooit meer een wedstrijd van U 52 fluiten. Ongetwijfeld clubmensen, die veel voor de club doen, maar in deze waren het thuisfluiters die een wedstrijd vergalden. Hun VUAS moest en zou kampioen worden, maar laat het de volgende keer alleen de spelers beslissen. U 52 zal een volgende keer rechtsomkeer met de Limo weer op Urk aangaan bij zien het van deze fluitisten.

Oh ja, U 52 had 3 onsportieve fouten en 2 technische fouten. In totaal 23 fouten tegen VUAS 8.

Toch nog een pluspuntje? Ja, U 52 mag blij zijn dat onze voorzitter Arjan zo vaak onze wedstrijden fluit. Ook een clubman in hart in nieren, die gewoon onpartijdig zijn wedstrijdjes fluit. Een toparbiter!