Een pijnlijke blamage in Utrecht: Orca’s VSE1 verliest dik

Afgelopen zaterdag speelden we uit in en tegen Utrecht Cangeroes Dames 3. Voor de aanvang van de wedstrijd waren we het eens dat we allemaal zin hadden om weer een pot te basketballen. We verwachtten een spannende wedstrijd. We misten wederom twee speelsters, dus iedereen zou lekker wat minuten maken. We hadden afgesproken gretig aan de wedstrijd te beginnen. Jenny herinnerde ons nog even aan de vorige keer, waar we onze sterke punten lieten liggen. Tegen zo’n ervaren tegenstander konden we alleen optreden als we onze beste wapens, ons fanatisme en onze snelheid, in zouden zetten. Dit gebeurde helaas ondermaats; het werd alles behalve spannend en we verloren dik in Sporthal de Lunetten. Eindstand 77-34.

De wedstrijd begon met een goede tip-off, waardoor we vrij naar het bord konden gaan. Helaas begon daar de transitie al van de Cangeroes: wij misten de bal en de tegenstander pakte de rebound, waar ze vervolgens een vrije driepunter konden raken. Dit allereerste beeld is zo ongeveer wel wat de wedstrijd typeerde en constant gebeurde. Met goede bedoelingen aanvallen, maar niet overtuigend genoeg, om vervolgens te balen en te laat terug te zijn in de verdediging.  We lieten de tegenstander tot 7-0 komen, voordat we zelf een goede aanval konden spelen. Rianne Brouwer scoorde een driepunter en even was er weer een opleving. We gingen iets vaker naar het bord, maar misten veel scores. Wel kregen we vaak de fout mee, waar we dus gebruik van moesten maken. In de verdediging waren wij veel te laat, communiceerde we slecht en lieten veel gaten vallen. Toch was dit misschien wel ons beste kwart. Tussenstand: 15-8.

Het tweede kwart was dramatisch. De ervaren dames scoorden de meeste scores vanuit buiten de bucket of vanaf de vrijeworplijn. Al snel kwamen we tot een achterstand van maar liefst 27-9. We namen een time-out waarin we besproken dat we zouden blijven pressen en de aanval op een andere manier gingen spelen. We moesten een teken afgeven van leven, maar we hadden niet allemaal de gezichten dezelfde kant op. In de transitie waren de Cangeroes sneller; zowel in de verdediging stonden ze snel klaar als zo ook in de aanval. We werden gefrustreerd op alles en iedereen, terwijl we bij onszelf moesten beginnen. We gingen de rust in met een 39-16 achterstand. Hierin kregen we geen donderpreek, maar wel werden de feiten op tafel gegooid. Niet balen, maar de knop omzetten. Het was nog niet voorbij, wij konden dit toch nog wel rechtzetten?

In de tweede helft begon ons spel heel even op ons eigen spelletje te lijken, maar dat was helaas van korte duur. We merkten al snel dat het er vandaag écht niet in zat, maar dat gaf ons toch geen vrijspraak om alles maar te laten versloffen? We moesten laten zien dat wij de bovenaan stonden in de Eerste Divisie en niet de Cangeroes. Een paar keer konden we nog dreiging vormen, maar wisten hieruit gewoon niet te scoren. We wisten heel goed te benoemen waar de gaten lagen, maar konden er op een of andere manier geen gebruik van maken. Een paar keer dribbelden we de bucket in om aan te vallen, maar vergaten de bal goed uit te passen of sterk af te maken. Helaas bleven we het van elkaar verwachten, bleven we elkaar aankijken in plaats van te beginnen bij onszelf. Ook had niemand de vrijmoedigheid of het gezag om het hele team op te zwepen en op sleeptouw te nemen, ook al werd dat wel geprobeerd. We eindigden de wedstrijd door eindelijk boven de 30 punten uit te komen: 77-34.

Het is lastig om een verslag te schrijven als er weinigs positiefs te melden is over een wedstrijd. Wat we kunnen leren is om te doen wat we zeggen, om meer in onze eigen kracht te gaan staan en te beseffen wat onze sterke punten zijn, om door te blijven gaan ook al staan we dik op verliezen.

Hopelijk gaat het zaterdag beter. We spelen thuis tegen de Barons om 19:00 uur. Tot dan!

Punten:

Diddie 10

Margo 7

Lianne 6