Ja maar, dit is het eerste …

Er veranderde deze zomer nogal veel voor U52, je weet wel, dat roemruchtige veteranen team van Orca’s. Niet in teamsamenstelling, maar er was wat anders aan de hand. Want het eerste mannenteam van vorig jaar hield op te bestaan. En dat is nogal wat. Sinds de oprichting ruim 50 jaar geleden was het eerste mannenteam altijd een vlaggenschip of boegbeeld geweest van BV Orca’s tot zelfs in de eredivisie aan toe. En is er dan nu niets meer van over? Natuurlijk hebben we de dames nog, waar we trots op kunnen zijn, maar waar blijven de mannen? Wat is er nou de oorzaak van dat Orca’s alleen U52 over houdt, terwijl ik ooit zelfs nog in het zevende mannenteam van Orca’s gespeeld heb.

Zelfs in de sportbijlage van het Urkerland stond dat er bij Orca’s geen eerste mannenteam meer zou zijn. Er waren slechts drie spelers over gebleven van het eerste en over de oudste daarvan (Arjan Langman) ontfermde zich U52. Inmiddels is Langman ook al wat ouder, maar bij U52 kunnen we zo langzamerhand wel wat verjonging gebruiken. Dochterlief Langman moest er wel aan wennen, want wat moest haar vader, die zo goed kan ballen, nu in dat verbeteraanteam gaan doen? Langman werd trouwens met open armen ontvangen, sommige spraken zelfs dat ze na een seizoen met Langman gebald te hebben dan toch eindelijk konden gaan denken over stoppen …

U52 is dus het enige overgebleven mannenteam van Orca’s en dan ben je met recht van spreken toch het eerste. (ook het laagste, maar dat terzijde) Sommige spelers van U52 die nog nooit in het eerste gebald hebben vinden dat toch wel een hele eer. Zeg nou zelf, wie komt er na meer dan 40 jaren van ‘hard’ trainen nog in het eerste? Een rookie van 56 jaar …

Uitbreiding van onze spelersgroep naar 12 man bleek geen overbodige luxe. Want voor de eerste wedstrijd ontbraken toch weer belangrijke spelers, die allen een meer of mindere legitieme reden hadden om er niet te kunnen zijn. Je kan echter geen kampioen worden als je er niet bent om maar eens een soort van Cruyffiaans gezegde van stal te halen. Want op onze app groep werd al voorzichtig door sommigen aan een kampioenschap gedacht. Aan de ander kant zijn sommigen van ons al zo vaak kampioen geweest. (Ed kan de netjes niet meer tellen) en ballen ze puur nog voor hun plezier. Dus als je er een keertje niet bij kan wezen, hoeft dat geen probleem te zijn. Volluk zat, of kan je dat in het eerste niet meer combineren met zeilen, darten, voetballen, skiën, crossfitten of zelfs mudrunnen …?

Na een voor onze doen goede opkomst bij de eerste trainingen, gingen we vol goede moed naar de eerste wedstrijd. Ook al een verandering, want we moeten veel verder weg dan gebruikelijk, ook al spelen we nog in dezelfde klasse. Dit keer moesten we helemaal naar Apeldoorn. Zover zijn sommigen van ons nog nooit geweest bij een uitwedstrijd.  Na nog gedacht te hebben hier dan maar een weekend van te maken, vertrokken we tenslotte toch met 8 spelers op weg naar Apeldoorn.

Het vervoer regelen was problematisch. We misten zeker onze vertrouwde limousine, die het niveau en lange afstanden van het eerste niet aan durfde en verkocht was. Maar we hebben er jaren van genoten. In de auto van Arjan (we gebruikten wel zijn auto, maar hij was geen BOB terug) met Cees Hakvoort, Jan Wakker en mijn persoontje opperdan. De laatste twee zijn rookies in het eerste en waren schijnbaar wat zenuwachtig, maar niet heus hoor. Cees met al zijn ervaring en zeer rustige uitstraling probeerde de spanning wat te breken door over Black Woman Sailing te beginnen. Ik weet niet of het daar aan lag, maar de rookies uit deze auto waren deze wedstrijd volledig de weg kwijt, of zaten zeker met hun gedachten op een zeilboot.

In Apeldoorn wist Cees uiteraard weer de sporthal zonder Tomtom te vinden en werd het laatste stukje naar de sporthal lopend afgelegd,  waarbij een mini reiswieg mysterieus werd meegedragen. De andere auto met daarin Auke van Veen, Peter de Heus, Arie Radewalt en Ed van Schaik was er al. Na nog een groepsselfie in de kleedkamer gemaakt te hebben, wel zonder onze vertrouwde groene tenues, (het eerste heeft sponsorverplichtingen!) waren we klaar voor de wedstrijd. Onze tegenstanders lijken elk jaar jonger te worden (en sneller), maar hadden niet veel lengte. En uiteraard lang niet zoveel ervaring.

Over de wedstrijd kunnen we kort maar krachtig zijn. In het eerste kwart waren de tegenstanders nog geïmponeerd door al onze vedetten. We kwamen al snel op een riante voorsprong van 6-22. Ondanks een Full Court Press balden we de eerste helft gewoon lekker. Onze nieuwe aanwinst dribbelde en paste zich door de FCP heen en Ed was na een aarzelend begin op schot. Toch kwam Apeldoorn langzaam maar zeker weer dichterbij.

In de tweede helft werd alles anders. De jonge honden uit Apeldoorn waren fanatieker, sneller en we leden teveel balverlies. Toen ze ook nog eens raak begonnen te schieten gingen ze erop en erover. We misten layups en ondanks fraaie valpartijen van de basketballende Neymar, het lengte overwicht, maar dat helpt ook niet als ze je de bijnaam Boltini willen geven, verloren we deze wedstrijd met 62 – 52. Topscorers aan onze kant waren Ed en Arjan, maar ja,  verliezen doe je met het team. Het was over 40 minuten terecht en onnodig dat we verloren. De kennismaking met het eerste is U52 dan ook niet goed bekomen.

Ja, en als dan een basketbal insider uit Apeldoorn na de wedstrijd aan Arjan vraagt waarom hij niet meer in het eerste balt, antwoordt deze bedrukt: “JA, MAAR DIT IS HET EERSTE.” Oei, dat doet dan toch pijn. Gelukkig was er na de tijd dat kleine reiswiegje, wat uiteindelijk een koelbox bleek te zijn. En die 71 kruiden, die daarin zaten, blijken ook een troostend melange te zijn, want de stemming zat er snel weer in. En alle begin is moeilijk, niet waar.

We zullen de eer van Orca’s 1 dit seizoen echt wel hoog houden. Komende zaterdag thuis de eerste revanche, en reken maar dat de Olstars uit Wijhe-Olst van de echte Old stars uit Urk aan de broek krijgen.

Hopelijk staat er dan nog ergens op de tribune een jonge gast, die ziet hoeveel plezier basketballen geeft, en met zijn maten voor deze mooie sport gaat. En komt er op termijn weer een eerste. Maar dan wel gemiddeld een 30 jaren jonger dan dat van U52-1. Zoals het hoort.

Jacob.