Schol Orca’s Heren 1: Hoe een Orca een adelaar vangt

Als het wateroppervlak de middenlijn van de competitie is, dan zwemt een Orka ergens in het diepe gedeelte en vliegen Adelaars ergens boven in de lucht, tegen de ozonlaag aan. Samen met nog 11 andere deelnemers spelen ze een spel met als doel om aan het eind van de competitie boven aan te staan. Afgelopen vrijdag was het de beurt aan de ongeslagen koploper, de Arnhem Eagles MSE 1, om aan te treden tegen Orca’s MSE 1, in sporthal de Vlechttuinen, het bolwerk waarin de Orca’s juist weer ongeslagen zijn.

De ploeg uit Arnhem kwam naar de bult met misschien toch wel een beetje een verkeerde instelling. Zonder échte coach en zonder (zo werd gefluisterd) hun beste speler kwamen ze de hal binnen om vervolgens wat losjes en lacherig een soort van warming up te doen. Onderschatting misschien? Orca’s daarentegen was overcompleet en tot op het bot gemotiveerd om de ongeslagen thuisstatus te behouden. Ook schitterden de mannen van coach Jurie Bakker in nieuwe shooting shirts waardoor het er nog professioneler uitziet allemaal.

Zoals gezegd was de Urker ploeg compleet en kon de wedstrijd zonder belemmeringen beginnen. Wel dient even vermeld te worden dat er één speler voorzichtig aangegeven had bij de coach dat hij niet helemaal okselfris was. Men hoopt verder dat hij zich de rest van het seizoen dan net zo slecht voelt, want hij speelde een dijk van een wedstrijd. Zonder verder namen te noemen blijft het toch een gevally apart.

Na een eerste driepunter te hebben geïncasseerd liet Orca’s zien er klaar voor te zijn en Laurens van Loosen maakte twee driepunters op rij en hij ‘voelde de 30’ alweer. Het was vanaf de start duidelijk dat beide ploegen van gelijkwaardig niveau waren. Arnhem was de te kloppen ploeg, want: ongeslagen koploper. Dus strijd werd geleverd. Het niveau wat vorige thuiswedstrijd in de tweede helft werd gehaald was nu direct vanaf de start aanwezig. Goede aanvallen en ook een goede verdediging. Het zwagerlijke duo zorgde voor de punten en in de verdediging werkten Niels ten Napel en Klaas Hakvoort iedereen uit de bucket. Een nipte achterstand toch na de eerste 10 minuten: 18-20.

In het tweede kwart moest er lang gewacht worden op een score. Pas na een minuut of vier was het Laurens van Loosen die weer een driepunter liet noteren, en daarmee werd ook gelijk de voorsprong gepakt door de Urkers. Vervolgens werd de strijd nog wat harder en werd het puntje wisselen tussen Arnhem Eagles als ploeg en Rick van Eerde. Wat Laus en Esther op het menu hebben staan is nog onduidelijk maar dat het veel gevogelte en vis is mag duidelijk zijn, want zwagers Rick en Laurens waren overal aanwezig. Na een goede verdedigende actie werd er een fast break gelopen en in de zoemer van het tweede kwart liet Laurens nog een drietje noteren en de opgepompte Urkers gingen rusten met een tussenstand van 33-26.

Een lage stand, maar wel een voorsprong. Arnhem had het wellicht graag anders gezien omdat voorgaande wedstrijden toch redelijk gemakkelijk gewonnen werden. Nu moesten ze aan de bak. In de rust werden nog bij Orca’s even de puntjes op de i gezet door coach Bakker, en kon iedereen nog vlug even wat zenuwen doorspoelen.

Orca’s ging net zo vrolijk verder als ze geëindigd waren. Witte-broods-week-man Rick gooide er meteen twee drietjes in en de Urkers lieten de voorsprong flink oplopen. Ongekende luxe, maar wel verdiend. Na een score van Niels ten Napel was de voorsprong 15 punten. Stoppen op een moment naar keuze is helaas nog geen optie dus men moest door. Daarna werd het plots een fluitfestijn en volgden er wat onverklaarbare ‘calls’ en een aantal spelers liepen tegen onnodige fouten op. Arnhem pakte dat beter op dan de Urkers en slopen weer een klein beetje dichterbij. Stand na drie kwarten: 49-39.

Gingen de Urkers het dan alsnog weggeven? Het vierde kwart liep wat stroef. Een aantal spelers moesten al vroeg het veld verlaten met 5 fouten. Coach Bakker liet een vast clubje lang in het veld staan om de orde te bewaken maar ook die konden niet voorkomen dat de gasten steeds dichterbij kwamen. Met een paar rake driepunters van Arnhem en (te) veel gemiste vrije worpen van Orca’s verdween het verschil in rap tempo. In de laatste minuut scoorde Arnhem een driepunter en aansluitend maakten ze vanaf de vrije worp lijn weer gelijk: 59-59. Een vrije worp van Kevin de Boer en Rick van Eerde gaven weer een kleine voorsprong. Orca’s maakte daarna echter geen gebruik van het tijdsvoordeel. Slordig spel en niet goed overdachte acties leden toch tot balverlies en ongelukkige momenten. Go-to-guy van Loosen maakte daarop 1 cruciale fout door de bal op te eisen te gaan dribbelen. Dat resulteerde in een turn over en frommelscore van Arhem: 61-61. Tot overmaat van ramp werd daarop in de absolute slotseconden een fout gemaakt op de boomlange center van Arnhem. Gespeeld zou je zeggen. Maar op onverklaarbare wijze wist de beste boy ze allebei mis te gooien: verlenging. Orca’s door het oog van de naald.

In de verlenging liet Orca’s zich van de beste kant zien en was het Laurens van Loosen zelf die zijn fout goedmaakte. Een goede score (eigenlijk gewoon een hele lelijke floater waarvoor hij normaliter zou zijn uitgelachen, maar nu konden ze de punten wel gebruiken) en een paar cruciale vrije worpen en er was weer een voorsprong. Het werd vervolgens afgemaakt in de verdediging. Omdat Rick met kramp het veld verliet kon Klaas Jan Scheffer nog maar eens demonstreren waarom hij zo atletisch en sterk is. Een losse bal was prooi voor hem met een geweldige snoekduik. Twee gebalde vuisten en spierballetjes als gevolg. Die spierballetjes waren nog niks vergeleken met de keiharde block die Laurens óók nog liet noteren, gevolgd door een stare down waar zelfs de belijning van het veld bang van werd. Klaas Hakvoort gooide de wedstrijd in het slot nadat hij eerst nog een onzichtbare center had uitgespeeld: 71-67.

Scores kwamen deze memorabele avond van:

Laurens van Loosen:  27
Rick van Eerde:  26

Met alle denkbare vecht- en werklust werd deze wedstrijd op karakter gewonnen en moesten de mannen uit Arnhem óók met lege handen weg uit de Vechtlusttuinen. Een prima teamprestatie waar de Urkers weer op verder kunnen bouwen. Ze klimmen slechts een plekje op de ranglijst maar blijven wel naar boven kijken.

Zo af en toe komt er dus een Orca aan het wateroppervlak om een nonchalant vliegende vogel te verschalken. Kijk zelf maar: kijk.
De Eagles vliegen vanaf nu dus iets minder hoog en de Orca’s zwemmen iets dichter bij het wateroppervlak. Als het wateroppervlak dus de middenlijn van de competitie is zou het Urker doel een vliegende Orca zijn… Dat is wat lastig, dus daar wordt nog wat op verzonnen.

Eerstvolgende obstakel om dat doel te bereiken is/zijn the Valley Bucketeers uit Nijverdal. Die ploeg staat momenteel op een twaalfde plaats maar dat zegt dus vrij weinig in deze competitie. Er kan nooit achterovergeleund worden want voor iedere punt zal geknokt moeten worden. De wedstrijd is op vrijdagavond (!) in sporthal Het Ravijn, en zal gespeeld worden om 20:30 uur.