Overleven tussen de millennials….seizoen 2018/2019

Overleven tussen de millennials….seizoen 2018/2019
Enige tijd terug hoorde ik een ervaren coach vertellen dat hij aan het begin van het seizoen de ouders en kinderen met elkaar uitnodigde om de puntjes op de i te zetten. Afspraken maken over de verantwoordelijkheden van ouders en spelers etc. Ik dacht toen bij mezelf: ‘wat een overdreven gedoe.’ Achteraf moet ik zeggen dat deze coach toch wel gelijk had….daar ben ik dit seizoen wel achtergekomen.

Jan Visser en ik begonnen dit seizoen respectievelijk als coaches van M18-1 en M18-2. In het eerste team kwamen de gemotiveerde en getalenteerde spelers en ik mocht het in het tweede team doen met de minder gemotiveerde en minder getalenteerde spelers. Ik ging er met een open mind in en dacht bij mezelf: ‘Laat maar waaien, het is graag of glad niet, ik doe m’n best en probeer me te focussen op de spelers die er wel zijn en die positief te benaderen.’ Met het tweede team hadden we 1 training in de week en zelfs dat bleek voor de meeste jongens van het team een te grote opgave. Gemiddeld kwam er een man of vier op trainen.

Op de Whatsapp groep kwamen de meest opmerkelijke berichten binnen. ‘kan niet komen want ik heb een verjaardag’, ‘ben niet zo lekker’, ‘moet nog wat huiswerk voorbereiden’, ‘ik heb veel huiswerk’, ‘ik heb deze week tentamens’ en hoe vaak ze niet ziek waren…het UMC was er niets bij en dan heb ik het natuurlijk nog niet eens over al die keren dat ze zich helemaal niet afmelden. Normaal gesproken zou je dan de goedwillende, gemotiveerde mensen belonen maar die kans kreeg ik niet want bij een gemiddelde wedstrijd had ik de beschikking over 6 spelers. Ondanks dat ik ze niet veel kon bijbrengen ben ik toch maar doorgegaan en we pakten zowaar ook af en toe nog een paar punten.

Een ander probleem was het vervoer. We hadden namelijk twee spelers in het team met allochtone ouders en die toonden nul komma nul belangstelling voor hun eigen kinderen en hadden het natuurlijk veel te druk om te rijden bij uitwedstrijden. Naar ik begreep, uit informatie over eerdere seizoenen, hadden geen van beide ouders ooit een keer gereden. Het probleem is natuurlijk dat dit asociale gedrag meestal met de mantel der liefde wordt bedekt omdat het ‘zielige’of ‘onwetende’ allochtonen zijn. Als vereniging zal je het die ouders ook eens duidelijk moeten maken dat ze net zoveel mee moeten doen als de rest van de ouders en anders moeten hun kindjes maar een andere sport zoeken.

Half in het seizoen konden de meeste millennial boys de grote druk niet meer aan. De combinatie van vmbo studies en het zware trainingsregime ging ze steeds meer opbreken. Wat er uiteindelijk toe leidde dat we bij diverse wedstrijden niet meer genoeg volk op de been konden brengen. We besloten samen met het bestuur en Jan Visser om 1 en 2 samen te voegen. Bij het eerste team was de motivatie inmiddels ook al niet meer optimaal. Een jongen was daar door pesten al gestopt en een ander was vanwege gedragsproblemen en ouders die daar dubieus mee omsprongen, gestopt. Als klap op de vuurpijl stopte onze laatste allochtoon ook nog omdat zijn ouders het vertikten om voor vervoer te zorgen. Let wel de ouders hebben gewoon een auto en deze persoon werd met enige regelmaat door een dikke Audi van trainen opgehaald…

Conclusie. We begonnen met 16 man in 2 teams en we hebben nu nog 6 man en 1 team.

Het hele jaar hebben Jan en ik er voor gezorgd dat er getraind kon worden en waren we aanwezig bij de wedstrijden. Dus aan de aanwezigheid van trainers en coaches heeft het niet gelegen. Waar is de tijd gebleven dat ouders tegen kinderen zeiden dat ze een seizoen af moesten maken? Waar is de liefde voor het spelletje? En wat brengen ouders kinderen tegenwoordig bij over het je aan afspraken houden, afzeggen, op tijd komen etc.?

Natuurlijk was er ook een groep ouders die zich wel aan afspraken hield en hun kinderen wees op de verantwoordelijkheden maar ik kreeg de indruk dat veel ouders zich niet of nauwelijks nog bemoeien met hun kinderen. Het zijn trouwens geen rare jongens die ik in de goot zie belanden of zo maar het gaat mij meer over de labberdekak houding en het totale gebrek aan motivatie.

Het gaat niet goed met het Jongens/Heren basketbal. Ik heb de laatste jaren al tientallen jongens meegemaakt die onze mooie sport vaarwel hebben gezegd.Er is geen doorstroming naar de Heren teams. Vrienden van me die bij SVU training geven aan jongens merken ook dat er veel jongens afhaken rond 16/17 jaar maar het voordeel van voetbal is nog altijd dat wedstrijden overdag worden gespeeld en ik denk dat hierin misschien een deel van het probleem ligt.

Jongeren gaan rond hun zestiende het uitgaansleven in, zijn al slecht gemotiveerd en moeten dan ook nog s avond om negen uur een uitwedstrijd spelen. Laat de oudere jongens/mannen in ieder geval overdag spelen of probeer meer in te zetten op 3×3 basketbal waarbij jongeren dan zelf kunnen beslissen wanneer ze meedoen aan een toernooi. Misschien dat er dan nog wat te redden valt…

Chris Kramer

Coach MU18